من و شما

به گمان من و با این همه دستاوردهای مشعشع! كه زندگی روزمره اكثریت مردم را در همه زمینه‌های معیشتی دچار «چه‌كنم، چه‌كنم» كرده، اگر كسی باشد كه این وضعیت را «مطلوب» معرفی كند، یا در زمره «شریكان» ایجاد‌كننده شرایط كنونی است یا در شمار «بهره‌مندان خاص» و اگر غیر از اینها باشد، به احتمال دچار نوعی «خودآزاری» روانی شده است!

قوانینی که از قتل های ناموسی حمایت می کنند :

5 شهریور 1387 – رادیو فردا / رها بختیاری – نسخه قابل چاپ

«او از قبل می دانست که کشته خواهد شد. فرشته دو روز قبل به مرکز نگهداری بيماران روانی، جايی که مادرش نگهداری می شود، رفته بود و از آنها خواسته بود اجازه دهند تا آنجا بماند، اما آنها به هيچ انسان سالمی پناه نمی دهند. فرشته نجاتی، بازگشته بود و ساکی از لباس هايش را به همسايه شان سپرده و گفته بود: دير يا زود من را می کشد. اين ها را يادگاری نگه دار. روز بعد، جسد او را در حالی که پدرش به اتهام رابطه نامشروع سرش را از تن جدا کرده بود پيدا کردند. بعد از سال ها زندگی با مردی که ۱۸ سال از خودش بزرگتر بود و بعد از اتهامی که پدرش به او وارد کرد، پزشکی قانونی اعلام کرد: فرشته نجاتی باکره بوده است.»

فعالان حقوق زنان می گویند که در سال جاری آمار گزارش قتل های ناموسی در ایران افزايش داشته است.

در حالی که روز گذشته «کميته عليه خشونت های ناموسی» آمار قتل های ناموسی در پنج ماه اول سال جاری را شش مورد ذکر کرده بود، پروين ذبيحی، فعال مسائل زنان در کردستان ايران به راديو فردا گفت: «آماری که از طريق کميته اعلام شده ممکن است از واقعيت کمتر باشد زيرا تنها از دیروز( یکشنبه) تا به حال خبر سه قتل ديگر به دست ما رسيده که با تکميل شدن جزييات آن ها را هم اعلام خواهيم کرد.»

به گفته خانم ذبيحی، در يک مورد زنی توسط همسرش از کاميون در حال حرکت به بيرون پرتاب شده و دو مورد هم خودسوزی زنان اتفاق افتاده است. با همه اين ها خانم ذبيحی می گويد:« مشخص است که آمار خيلی بالاتر از اين است.»

از آخرين موارد قتل های ناموسی منتشر شده می توان به دو مورد در سنندج، سه مورد در مريوان و يک مورد در پيرانشهر اشاره کرد. در اين ميان قتل «فرشته نجاتی» از بحث برانگيز ترين موارد بود.

فرشته نجاتی دختری ۱۸ ساله بود که پس از دو سال زندگی با مردی که ۱۸ سال از او بزرگتر بود، به خانه پدرش بازگشته بود. اما پدرش به اتهام رابطه نامشروعی که هيچ گاه اثبات نشد، او را سر بريد.

فعالان حقوق زنان در کردستان، مراسم تشييع جنازه فرشته را اتفاقی نادر در کردستان می دانند. زيرا در روز تشيع جنازه وی تعداد زيادی از زنان، برخلاف رسوم رايج منطقه، در مراسم حضور يافتند. اين حضور غير منتظره با حمايت مردان کرد روبرو شد و به سر دادن شعارهايی عليه قوانين تبعيض آميز ختم شد.

خانم ذبيحی دليل افزايش آمار را افزايش تعداد قتل های ناموسی نمی داند. وی معتقد است:« هرچند قتل ناموسی در غرب، جنوب و جنوب شرقی کشور خيلی زياد است. اما دو مسئله در اين ميان صادق است. اول اين که اطلاع رسانی زياد شده است و دوم اين که حساسيت مردم به اين موارد بيشتر از قبل است.»

به اعتقاد خانم ذبيحی، قتل های ناموسی در همه جای ايران اتفاق می افتد اما آنجا که سنت، عشيره، ايل و آداب و رسوم غلط، به قتل های ناموسی مشروعيت آسمانی می بخشد، آمار بالاتر است.

اين فعال حقوق زنان در مورد برخورد قانون با قتل های ناموسی گفت: «متاسفانه با تجربه ای که وجود دارد آن کسانی که می کشند و مجری اين فرهنگ هستند، می دانند که قانون با آنها هيچ کاری ندارد و حتی به نوعی مورد حمايت نيز قرار می گيرند، در نتيجه اين فرهنگ تداوم پيدا کرده و باقی می ماند. آنها می دانند که با حکمی سبک روبرو بوده و با کوچکترين شانس، تبرئه می شوند. در اين ميان هيچ حمايتی از کسانی که مورد آزار قرار گرفته اند صورت نمی گيرد و حتی کسانی که در اين زمينه دست به اعتراض می زنند، دستگير شده و مورد بازجويی قرار می گيرند.»

براساس ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی، «در صورتی که پدر يا جد پدری که فرزند خود را بکشد قصاص نمی شود و به پرداخت ديه قتل به ورثه و تعزير محکوم خواهد شد.»

در ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی نيز آمده است: «هرگاه مردی همسر خود را در حال زنا با مرد اجنبی مشاهده کند و علم به تمکين زن داشته باشد، می تواند در همان حال آنان را به قتل برساند و در صورتی که زن مکره (ناراضی) باشد، فقط مرد را می تواند به قتل برساند. حکم ضرب و جرح نيز مانند قتل است.»

به گفته کارشناسان حقوقی، اين دو ماده، به نوعی مجوز قتل های ناموسی را صادر کرده و با استناد به اين دو ماده است که مرتکبان قتل های ناموسی با کمترين مجازات روبرو شده و از چنگال عدالت می گريزند.

خانم ذبيحی با اشاره به نمونه ای از اين موارد اضافه می کند: «من مردی را می شناسم که زنش را بيهوش کرده و آتش زده و بعد روی دهنش بالش گذاشته است تا خفه شود و حرف نزند. البته آن زن جان داد ولی قبل از آن با بهيار بخش صحبت کرده و همه چيز را تعريف کرده است. با همه اين ها آن مرد با پرداخت چهار ميليون تومان دیه آزاد شد.»

خانم ذبيحی تاکيد می کند: «فرهنگ غالب، باورها و سنت های غلط و بی قانونی و عدم حمايت از زنانی که مورد خشونت قرار می گيرند باعث رواج اين ماجرا می شود.»

به گفته اين فعال حقوق بشر، از سال ۱۹۹۲ تا سال ۲۰۰۱، بیش از پنج هزار قتل ناموسی، خودسوزی، سوزاندن و مثله کردن برای هتک حرمت در کردستان عراق ثبت شده است. در حالی که ميان کردستان ايران و کردستان عراق مرزی وجود ندارد، مردی که اين سوی مرز اقدام به خشونت می کند به راحتی به آن سوی مرز می رود و بعد از اين که آب ها از آسياب افتاد، باز می گردد

این بار مریوان شاهد یک قتل ناموسی بود و فرشته قربانی آن. پدر، سر فرشته 18 ساله برید. امیدوارم اعتراضاتی از این دست، علیه قتلهای ناموسی به شکل منسجم و گسترده ای، همگانی شود.

اینکه زنان در نواحی مختلف در ایران و افغانستان برای خودکشی شیوه خود سوزی را انتخاب می کنند ممکن است سوال بر انگیز باشد که چرا؟ خوب حالا اگر زنی جانش به لب رسید و تصمیم به خودکشی گرفت چرا باید خود را با زجر به آتش بکشند. موضوع چیز دیگری است. بسیاری از این خودسوزی ها در واقع خود کشی نیست بلکه زن سوزی، خواهر سوزی، دختر سوزی و همسر سوزی است. بعضی مردان غیور وقتی رگ گردنشان ورم می کند و خون جلوی چشمانشان را می گیرد که وامصیبتا ناموسمان بر فنا شد ترجیح می دهند ناموسهایشان ! را به آتش بکشند و لکه ننگ را پاک کنند. در ضمن با این روش خیلی راحت ادعا می کنند که بله ایشان خود کشی از نوع خود سوزی کرده. معمولا در استانهای دور از مرکز مثل لرستان، سیستان بلوچستان و، کردستان حتی افغانستان آمار خودسوزی زنان بسیار بالاست که در واقع قتل از نوع سوزاندن است. یادم می آید برنامه ای مستند که در کانال فونیکس آلمان پخش می شد، بیمارستانی را در افغانستان نشان می داد که پر از زنان نیم سوخته و یا سوخته در حال مرگ بود که همه خانواده ها مدعی خودکشی بودند در حالی که در واقع مردان یا شوهران، عامل این جنایات بودند با دلایلی متفاوت . قوانین ایران هم که به گونه ای است که مرد صاحب و مالک زن است و در صورت اثبات قتل هم امکان مجازات بسیار سخت است چرا که پدر و یا شوهر صاحب خون زن است. به ندرت پیش می آید که پدر قاتلی به سزای عملش برسد. آخرین قتل ناموسی از این نوع که در تهران بود از این قرار است

سمیه بعد از طلاق از همسرش به خانه پدر بر می گردد. سمیه سی سال دارد و دو فرزندش را همسر سابقش گرفته است . پدر فکر می کند که سمیه روابطی احتمالی با مردی دارد، چرا که چند شماره تلفن را در موبایل او می بیند. او فقط به دخترش مشکوک است! به مادرش می گوید که باید او را با طناب در خانه ببندیم که نتواند از خانه خارج شود. اما او فرار می کند. او را با زور و کتک به خانه بر می گردانند و برادر کتکش می زند. پدر گالون نفتی را که برای کشتن مورچه ها از آن استفاده می کرده آرام آرام بر سر سمیه می ریزد و بعد هم شعله آتش را به جانش. سمیه هیچ اعتراضی نمی کند!

برادر مقتوله مدعی است که در حین ضرب و شتم پی در پی خواهرش سمیه می گفته که این کتک ها در برابر کتکهای همسر سابقش هیچ است.

پدر پشیمان است !

اما آیا پشیمانی سمیه را که زنده زنده در آتش سوخت به دنیا بر می گرداند. چه کسی مسوول رنجهای این مادر، این زن، این دختر و این خواهر است. آیا باید منتظر باشیم که آیا قاضی آنقدر منصف هست که قضاوت عادلانه ای داشته باشد؟با این امید که در مرکز فجایعی اینچنینی بیشتر شانس رسانه ای شدن و اعتراض را دارد و خون صدها سمیه دیگر که در شهر ها و روستاهای کوچک زنده زنده در آتش سوختند و قربانی جهل جامعه مردسالار شدند چه می شود؟